Στην προηγούμενη δημοσίευση σχετικά με το μεταναστευτικό ζήτημα, ασχοληθήκαμε με έννοιες που στην σύγχρονη Ελλάδα είναι σχετικά άγνωστες, όπως το τι είναι μετανάστης, τι είναι λαθρομετανάστης, τι σημαίνει εθνική μεταναστευτική πολιτική, τι σημαίνει πολιτική για τους μετανάστες κλπ. Ας δούμε τώρα ποια είναι τα επιχειρήματα όσων υποστηρίζουν την μετανάστευση και ποιος είναι ο αντίλογος.
Α) Η μετανάστευση και η πολιτική των ανοιχτών συνόρων είναι η πεμπτουσία του ανθρωπισμού. Σε καμιά περίπτωση, μας λένε, δεν πρέπει να αντιδρούμε στην μετανάστευση, γιατί οι μετανάστες είναι συνάνθρωποί μας και έχουν ανάγκη τα ανθρωπιστικά μας αισθήματα.
Να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι άλλο πράγμα ο ανθρωπισμός και άλλο πράγμα μια οργανωμένη κοινωνία, που επιθυμεί όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τα μέλη της. Γύρω μας υπάρχουν χιλιάδες φτωχοί συμπολίτες μας. Θα τους δώσουμε ανεξέλεγκτα την βοήθειά μας; Θα δεχτούμε την εισβολή μέσα στην οικία μας ανθρώπων που δεν γνωρίζουμε, επειδή απλά πεινάνε; Και αν το κάνουμε, για πόσους θα γίνει αυτό; Σε μια τετραμελή οικογένεια για παράδειγμα, πιθανόν να υπάρχει η δυνατότητα να προσφερθεί τροφή ή και στέγη, για λίγο διάστημα, σε έναν φτωχό. Ας αναρωτηθούμε, υπάρχει δυνατότητα και για δεύτερο φτωχό; Αν προεκτείνουμε αυτόν τον συλλογισμό σε εθνικό επίπεδο, πόσο «ανθρωπιστικά» μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την μετανάστευση;
Β) Η μετανάστευση έλαβε χώρα τις τελευταίες δύο δεκαετίες και δεν μπορούμε να την αντιστρέψουμε, οπότε μας λένε, ας την αποδεχτούμε και ας μην αντιδρούμε.
Κατ’ αρχάς, δεν υπάρχουν τετελεσμένα γεγονότα στην ιστορία. Τετελεσμένα γεγονότα, δημιουργούν οι ολοκληρωτικού τύπου εξουσίες και όχι οι δημοκρατίες. Η παράνομη εισβολή μεταναστών στην Ελλάδα μπορεί να αναστραφεί αν αποφασίσουμε έστω και αργά να συμπεριφερθούμε, ως κοινωνία, νόμιμα. Η τέλεση παρανόμων ενεργειών από τους κυβερνώντες, στους οποίους ρίχνουμε το βάρος του φαινομένου της μετανάστευσης, δεν αποτελεί άλλοθι για τον λαό. Στο χέρι μας είναι με τις αποφάσεις μας, αλλά και με τους πολιτικούς εκπροσώπους που θα επιλέξουμε να αναστρέψουμε τον παραλογισμό των τόσων εκατομμυρίων μεταναστών.
Γ) Οι μετανάστες είναι απαραίτητοι για την ελληνική οικονομία. Μας λένε οι υποστηρικτές τους, ποιοι θα δουλέψουν στις οικοδομές, ποιοι στις αγροτικές περιοχές, ποιοι τέλος πάντων θα κάνουν τις βαριές, χειρονακτικές εργασίες;
Η Ελλάδα υπήρχε και πριν την εισβολή των μεταναστών. Αν η εύκολη λύση για τους πάσης φύσεως εργοδότες, αλλά και το ίδιο το κράτος τελικά, είναι η χρησιμοποίηση των μεταναστών ως φτηνά εργατικά χέρια, αυτό συμπαρασύρει στον γκρεμό τα εργασιακά δικαιώματα όλων μας. Μήπως είναι ψέματα ότι προτιμούν κάποιοι, και να μην εξαιρούμε τους εαυτούς μας, τα φτηνά εργατικά χέρια των αλλοδαπών, αντί να δώσουν εργασία σε Έλληνες ανέργους; Μήπως είναι ψέματα η μαύρη εργασία των αλλοδαπών; Θα ισχυριστούν κάποιοι ότι οι Έλληνες δεν ασχολούνται με βαριές εργασίες και θέλουν όλοι να γίνουν υπάλληλοι. Αυτό είναι δικαιολογία για εισαγωγή μεταναστών; Οι κοινωνίες διαπαιδαγωγούνται, έτσι ώστε οι αξιότεροι να μορφώνονται και οι λιγότερο άξιοι στα γράμματα να εκτελούν τα υπόλοιπα επαγγέλματα. Όταν στην κοινωνία μας, μεταπολιτευτικά, έγινε «επάγγελμα» ο αιώνιος φοιτητής σε κάποιο πανεπιστήμιο, ΤΕΙ ή ΙΕΚ, τότε πως περιμένουμε οι Νέο-Έλληνες να μην τεμπελιάζουν; Αντί να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τους εαυτούς μας και την κοινωνία μας, θάβουμε το πρόβλημά μας «κάτω από το χαλί» και προχωράμε στην αθρόα εισαγωγή μεταναστών;
Επειδή πλησιάζει η στιγμή που θα αποδοθούν πολιτικά δικαιώματα στους μετανάστες, ας αναλογιστούμε τα εξής :
Α) Αντέχουμε την φυλετική αλλοίωση των Ελλήνων, η οποία δεν συντελέστηκε τόσες χιλιάδες χρόνια, παρά τις αλλεπάλληλες κακοδαιμονίες του έθνους;
Β) Αντέχουμε την αύξηση της εγκληματικότητας, η οποία αποδεικνύεται και με στατιστικά στοιχεία;
Γ) Αντέχουμε τις «θετικές διακρίσεις», που θα απολαμβάνουν οι πολιτογραφημένοι μετανάστες από διάφορες «αρχές», όπως ο Συνήγορος του Πολίτη, αλλά ακόμη και οι ίδιες οι κυβερνήσεις μας, ώστε να μην μας κατηγορήσουν ως «ρατσιστές»;
Δ) Αντέχουμε την πίεση που θα ασκήσουν, οργανωμένα χωρίς αμφιβολία, οι διάφορες μεταναστευτικές οργανώσεις προς τα κόμματα, ώστε να αυξήσουν τα δικαιώματά τους, ακόμα και εις βάρος της πλειοψηφίας, δηλαδή ημών;
Ε) Αντέχουμε να δούμε τοπικούς άρχοντες ή ακόμα και βουλευτές, εκλεγμένους από τους «πρώην» παρανόμους εισβολείς, να μας διοικούν;
ΣΤ) Αντέχουμε να «ταΐζουμε» εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους, επιπρόσθετους στους ήδη υπάρχοντες; Γιατί ας μην έχει αμφιβολία κανείς, ότι οι χιλιάδες νομιμοποιημένοι μετανάστες, δεν θα αναζητήσουν την εργασία για να ζήσουν, αλλά θα καταχραστούν τα όποια δικαιώματα εις βάρος του κράτους και της τσέπης μας. Παράδειγμα προς τούτο, αποτελεί η μειονότητα των αθίγγανων, η πλειοψηφία των οποίων εργάζονται χωρίς να πληρώνουν εισφορές, συνωστίζονται στις υπηρεσίες πρόνοιας, απαιτώντας προνοιακά επιδόματα και κάθε είδους διευκολύνσεις. Αυτή, βεβαίως η κοινωνική πολιτική του κράτους μας, γίνεται με τα χρήματα των Ελλήνων φορολογούμενων. Να είμαστε βέβαιοι, ότι και η μειονότητα των μεταναστών, θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο.
Αυτές είναι μόνο μερικές από τις ποιο σημαντικές αρνητικές συνέπειες. Καιρός να πάψουμε να βλέπουμε την μετανάστευση «ρομαντικά» και να σοβαρευτούμε ως κοινωνία.
